لازم نیست.

برای بررسی بیشتر نقش انگیزه در هر دو نمره آزمون ضریب هوشی و توانایی تست های ضریب هوشی برای پیش بینی موفقیت در زندگی ، Duckworth و تیمش دو مطالعه را انجام دادند ، هر دو در مقاله امروز گزارش دادند. اول ، آنها "متاآنالیز" را انجام دادند که نتایج 46 مطالعه قبلی از تأثیر مشوق های پولی در نمرات ضریب هوشی را ترکیب کرد ، و در مجموع بیش از 2000 فرد آزمایش کننده را نشان می دهد. جوایز مالی از کمتر از 1 تا 10 دلار یا بیشتر متغیر بود. این تیم یک پارامتر آماری به نام Hedge's G را محاسبه کرد تا نشان دهد که مشوق ها در نمرات ضریب هوشی چه تاثیری داشته اند. مقادیر G کمتر از 0. 2 کوچک در نظر گرفته می شوند ، 0. 5 متوسط و 0. 7 یا بالاتر بزرگ هستند.

• تیم Duckworth دریافت که میانگین اثر 0. 64 (که معادل تقریباً 10 امتیاز در مقیاس ضریب هوشی 100 است) ، و حتی اگر سه مطالعه با مقادیر G غیر معمول بالا از بین برود ، بالاتر از 0. 5 باقی مانده است. علاوه بر این ، تأثیر پاداش های مالی بر نمرات ضریب هوشی به طور چشمگیری پاداش افزایش یافته است: بنابراین پاداش بالاتر از 10 دلار مقادیر G بیش از 1. 6 را تولید می کند (تقریباً معادل بیش از 20 نقطه ضریب هوشی) ، در حالی که پاداش کمتر از 1 دلار فقط یک نفر بوددهم به عنوان مؤثر.
• در مطالعه دوم ، Duckworth و همکارانش داده های مربوط به مطالعه قبلی بیش از 500 پسر از پیتسبورگ ، پنسیلوانیا را مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند ، که ضریب هوشی آنها در اواخر دهه 1980 توسط تیمی از دانشگاه ویسکانسین ، مدیسون مورد آزمایش قرار گرفت. در طول آزمایش ضریب هوشی ، پسران ، که میانگین سنی آنها 12. 5 سال بود ، فیلمبرداری شدند. سپس ناظران آموزش دیده برای تشخیص علائم کسالت و عدم انگیزه (مانند خمیازه کشیدن ، قرار دادن سرشان روی میز یا نگاه کردن به اطراف اتاق) فیلم ها را مشاهده کردند و نمرات انگیزه اختصاص دادند.

محققان به مرور زمان پسران را دنبال کردند و وقتی پسران به اوایل بزرگسالی رسیدند (میانگین سن 24 سالگی) ، 251 نفر از آنها با یک سری مصاحبه در مورد دستاوردهای آموزشی و شغلی خود موافقت کردند (هیچ تفاوتی در ضریب هوشی یا سایر عوامل مهم بین آن پسران وجود نداشتشرکت کرد و کسانی که این کار را نکردند.)

تیم Duckworth نتایج این مطالعات قبلی را مورد تجزیه و تحلیل قرار داد تا آنچه را که در مورد رابطه بین انگیزه ، نمرات ضریب هوشی و موفقیت زندگی گفته اند ، ببینند. این تیم با ساخت یک سری از مدل های رایانه ای از داده ها ، دریافتند که انگیزه بالاتر میزان قابل توجهی از تفاوت در نمرات ضریب هوشی و همچنین در چگونگی پیش بینی ضریب هوشی موفقیت بعدی در زندگی را به خود اختصاص داده است. به عنوان مثال ، اختلاف در سطح انگیزه حداکثر 84 ٪ از اختلافات بین پسران را در چند سال مدرسه به اتمام رسانده است یا اینکه آیا آنها قادر به یافتن شغل بوده اند. از طرف دیگر ، اختلافات انگیزه تنها 25 ٪ از اختلافات در نحوه انجام آنها در مدرسه را به عنوان نوجوانان به خود اختصاص داده است. به گفته محققان ، این نشان می دهد که هوش بومی هنوز هم در نمرات ضریب هوشی و هم در پیشرفت تحصیلی نقش مهمی ایفا می کند.

با این وجود ، تیم Duckworth نتیجه می گیرد که تست های ضریب هوشی بسیار بیشتر از هوش خام اندازه گیری می کنند-آنها همچنین اندازه گیری می کنند که افراد بد می خواهند هم در آزمون و هم بعداً در زندگی موفق شوند. با این حال ، Duckworth و همکارانش هشدار می دهند که انگیزه همه چیز نیست: آنها می نویسند که نقش پایین تر برای انگیزه در پیشرفت تحصیلی ، نشان می دهد که "کسب امتیاز ضریب هوشی بالا علاوه بر انگیزه بالا ، نیاز به هوش بالایی دارد."

Duckworth می گوید این مطالعه دارای پیامدهای مهم سیاست اجتماعی است. او می گوید: "من امیدوارم که دانشمندان علوم اجتماعی ، مربیان و سیاست گذاران چشم به هر نوع اقدامات ، هوش یا موارد دیگر توجه کنند.". Duckworth اظهار داشت که پذیرش در برنامه های مربوط به کودکان "با استعداد و با استعداد" نباید به تنهایی براساس نمرات ضریب هوشی باشد ، بلکه همچنین در مورد "چه کسی می خواهد کار را انجام دهد".

نیسبت موافق است که این مطالعه "در پیامدهای آن بسیار مهم است". نیسبت می گوید ، انگیزه ، همراه با نظم و انضباط ، "بسیار مهم است"."یک ضریب هوشی بالا و یک نشانه مترو فقط شما را به شهر سوق می دهد."

لکس بورگان ، اقتصاددان در دانشگاه ماستریخت در هلند ، که همچنین رابطه بین آزمون های اطلاعاتی و موفقیت اقتصادی را مورد مطالعه قرار داده است ، می گوید: گزارش جدید نشان می دهد که "هم اطلاعات و هم شخصیت". حتی اگر اطلاعات بومی افزایش یابد ، بورگان ها می گویند ، "ممکن است مسیرهای دیگری برای موفقیت وجود داشته باشد."