تعریف مدیریت سرمایه در گردش

مدیریت سرمایه در گردش اقدامات انجام شده برای حفظ مقدار کافی سرمایه در گردش برای حمایت از یک تجارت است ، ضمن اینکه سرمایه گذاری در این زمینه را به حداقل می رساند. هدف اصلی در مدیریت سرمایه در گردش ، اطمینان از این است که همیشه پول نقد کافی برای پرداخت بدهی وجود دارد ، زیرا آنها برای پرداخت هزینه می شوند. از آنجا که می تواند هزینه بالایی با بودجه سرمایه در گردش داشته باشد ، فشار جبران کننده ای برای پایین نگه داشتن سطح بودجه وجود دارد. این هدف اخیر با نظارت دقیق سطح گردش مالی برای حساب های دریافتنی ، موجودی و حساب های قابل پرداخت و انجام اقدامات در صورت متفاوت بودن سطح گردش مالی از انتظارات حاصل می شود. ابزاری اضافی که برای نظارت بر سطح سرمایه در گردش استفاده می شود ، پیش بینی نقدی کوتاه مدت و میان مدت است که به مدیریت می گوید در صورت عدم انتظار غیر معمول سطح نقدی بالا یا پایین.

درک سرمایه در گردش

سرمایه در گردش از دارایی های جاری و بدهی های جاری تشکیل شده است ، جایی که دارایی های جاری منهای بدهی های جاری با میزان خالص سرمایه در گردش برابر است. در طبقه بندی دارایی های فعلی نقدی ، حساب های دریافتنی و موجودی وجود دارد. عنصر اصلی بدهی های جاری معمولاً حساب های قابل پرداخت است. حساب های دریافتنی و موجودی استفاده از پول نقد است ، در حالی که حساب های قابل پرداخت منبع پول نقد است. بنابراین ، هدف از مدیریت سرمایه در گردش ، به حداقل رساندن حساب های دریافتنی و موجودی است ، در حالی که حداکثر حساب های قابل پرداخت را به حداکثر می رساند.

چگونه سرمایه در گردش را به حداقل برسانیم

روش های زیادی برای کاهش سرمایه گذاری یک شرکت در سرمایه در گردش وجود دارد. گزینه های ذکر شده در زیر را در نظر بگیرید.

تصمیمات سیاست را تغییر دهید

برخی از تصمیمات مدیریتی می توانند تأثیر مستقیمی در سطح سرمایه در گردش داشته باشند. به عنوان مثال ، ارائه اعتبار بیش از حد به مشتریان به منظور تولید بیشتر فروش ، نشان دهنده سرمایه گذاری نقدی در حساب های دریافتنی است. یا تعیین یک سیاست تحقق سفارش 24 ساعته برای حفظ سطح موجودی بسیار بالاتر از حد معمول ، به یک تجارت نیاز دارد ، که این امر به سرمایه گذاری نقدی نیز نیاز دارد. این سرمایه گذاری ها را می توان با تنظیم سیاست های اساسی تغییر داد.

به سپرده های مشتری نیاز دارید

در مواردی که کالاهای سفارشی تولید می شود ، از مشتریان بخواهید قبل از شروع کار ، مبلغ صورتحساب را پرداخت کنند. انجام این کار منطقی است ، زیرا شرکت نمی تواند کالاها را در هر جای دیگر بفروشد. این خط مشی همچنین سرمایه گذاری در حساب های دریافتنی را از بین می برد.

شرایط پرداخت مشتری را کوتاه کنید

تعداد روزهایی را که مشتریان مجاز به انتظار قبل از پرداخت فاکتور هستند ، کاهش دهید. در حالی که این رویکرد می تواند سرمایه گذاری در مطالبات قابل دریافت را کاهش دهد ، اجرای آن دشوار است و ممکن است مشتریان را به سمت رقبایی که شرایط سخاوتمندانه تری دارند ، سوق دهد.

اعتبار را محکم کنید

یک فرآیند بررسی سخت تر را به درخواست مشتریان برای اعتبار تجارت تحمیل کنید. انجام این کار احتمالاً باعث می شود برخی از مشتریان با کیفیت پایین از اعتبار خودداری کنند ، اما باعث می شود تعداد مشتریانی که احتمالاً دیر پرداخت می کنند ، کاهش یابد.

نظارت بر میزان استفاده از موجودی

به طور مرتب مانده موجودی موجودی را با سطح استفاده مقایسه کنید ، تا ببینید که آیا موجودی اضافی در دست وجود دارد یا خیر. اگر چنین است ، و هیچ چشم انداز فوری برای فروش مبالغ اضافی وجود ندارد ، می توان چندین اقدام برای دفع آن انجام داد. یکی این است که آن را به تأمین کنندگان برگردانید ، شاید در ازای پرداخت هزینه بازپرداخت. گزینه دیگر ارائه معامله ویژه در مورد این موارد ، برای تشویق فروش فوری آنها است. با این وجود ، احتمال دیگر این است که بلافاصله آن را با قیمت عمیق کاهش دهید. این اقدامات می تواند به سرعت موجودی اضافی را به پول نقد تبدیل کند.

از پرداخت های اولیه تأمین کننده خودداری کنید

برای اطمینان از عدم پرداخت هزینه ها ، از نزدیک نظارت کنید. این می تواند زمانی اتفاق بیفتد که تاریخ فاکتور به طور نادرست وارد سیستم حسابداری شود ، یا وقتی تأمین کنندگان به کارمندان قابل پرداخت فشار می آورند تا قبل از اینکه شرکت به طور قراردادی موظف به انجام این کار باشد ، پرداخت های خود را برای آنها ارسال کنند.

شرایط پرداخت تأمین کننده را طولانی کنید

برای طولانی کردن شرایط پرداخت با تأمین کنندگان مذاکره کنید. با انجام این کار ، میزان خروج پول نقد مورد نیاز برای پرداخت فاکتورهای تأمین کننده ، که نشان دهنده منبع پول نقد است ، تأخیر می کند. به طور یک جانبه شرایط پرداخت طولانی تر را به تأمین کنندگان تحمیل نکنید ، زیرا این امر می تواند آنها را آزار دهد تا جایی که ممکن است آنها دیگر بدون پرداخت پیش پرداخت ، سفارشات را قبول نکنند.

نسبت مدیریت سرمایه در گردش

نسبت های مختلفی در دسترس است که می تواند به مدیران در نظارت بر سرمایه در گردش کمک کند. آنها روزهای فروش برجسته ، نسبت فعلی و نسبت گردش مالی موجودی هستند. ما هر سه اندازه گیری را در زیر کشف می کنیم.

روزهای فروش برجسته

روزهای برجسته فروش برای تعیین کارایی که یک تجارت با آن حساب های دریافتنی خود را جمع آوری می کند ، استفاده می شود. فرمول تقسیم حساب های دریافتنی توسط رقم درآمد سالانه است و سپس نتیجه را با تعداد روزهای سال ضرب می کند. فرمول به شرح زیر است:

(حساب های دریافتنی ÷ درآمد سالانه) × تعداد روزهای سال = روزهای فروش برجسته

نتیجه واقعاً تابعی از این است که کارکنان مجموعه کار خود را انجام می دهند ، بلکه همچنین چقدر کارکنان اعتباری اعتبار را به مشتریان می دهند. اگر کارمندان اعتبار به اشتباه اعتبار را اعطا کنند و شرکت پرداخت نشود ، رقم DSO می تواند بسیار طولانی باشد.

نسبت فعلی

یکی از اندازه گیری های اساسی سرمایه در گردش ، نسبت فعلی است که دارایی های فعلی را با بدهی های جاری مقایسه می کند. اگر رقم فعلی دارایی به طور قابل توجهی بالاتر از بدهی های جاری باشد ، یک تجارت باید بتواند تعهدات کوتاه مدت خود را به موقع تسویه کند. نسبت حداقل 2. 0 بسیار خوب در نظر گرفته می شود.

مشکلی که در مورد فعلی وجود دارد این است که مؤلفه موجودی می تواند برای نقدینگی بسیار دشوار باشد. بنابراین ، اگر مؤلفه موجودی بخش بزرگی از دارایی های فعلی را شامل شود ، کاملاً ممکن است که یک تجارت سخت در تعهدات خود به موقع تسویه حساب کند ، زیرا نمی تواند با توجه به کوتاه مدت ، پول نقد لازم را بدست آورد.

نسبت گردش مالی موجودی

اندازه گیری سرمایه در گردش اضافی نسبت گردش مالی موجودی است. چرخش موجودی باید بسیار زیاد باشد ، به این معنی که یک تجارت می تواند موجودی خود را در مدت زمان کوتاهی بفروشد. در صورت عدم اینگونه نیست ، موجودی ممکن است به یک مسئولیت تبدیل شود ، زیرا آن را به صورت نقدی از بین می برد و ممکن است منجر به نوشتن موجودی منسوخ شود.

گردش مالی موجودی با تقسیم هزینه کالاهای فروخته شده برای سال با پایان دادن به موجودی محاسبه می شود. هزینه کالاهای فروخته شده به جای فروش استفاده می شود ، زیرا رقم فروش شامل نشانگر است که برای محاسبه بی ربط نیست و به طور مصنوعی رقم گردش مالی را باد می کند. فرمول به شرح زیر است:

هزینه سالانه کالاهای فروخته شده an موجودی پایان یافته = گردش مالی موجودی

نسبت گردش مالی موجودی بیش از حد بالا می تواند نشان دهد که یک تجارت پول کافی برای پرداخت موجودی مورد نیاز برای اجرای عملیات خود ندارد. در این صورت ، این شرکت احتمالاً قادر به حداکثر رساندن فروش خود نخواهد بود.