یک بحران نقدی در حال فلج کردن افغانستان است

کمک های بشردوستانه جایگزینی برای اقتصاد عملکردی نیست

T HEکمیته بین المللی نجات ، یک بزرگسازمان های غیر دولتی، به آوارگان افغان ها با پول نقد ، آب تمیز و چادر برای پناه دادن به آنها کمک می کند. این سرویس بهداشتی را فراهم می کند. این بودجه ده ها کلینیک را تأمین می کند. این به افراد کمک می کند تا شغل پیدا کنند و آموزش پروژه های توسعه را ترتیب دهند. تمام این کمک ها ارزان نمی شوند. ویکی آکن ، که عملیات خود را در افغانستان انجام می دهد ، حساب می کند که هر هفته بین 1 تا 2 میلیون دلار به آن نیاز دارد تا این کار را ادامه دهد. اما از زمانی که طالبان این کشور را در ماه آگوست به دست گرفتند ، بانک های خارجی از ترس از جریمه های سنگین و یا بدتر از آن به دلیل نقض تحریم ها ، از انتقال پول به کابل ، پایتخت این کشور امتناع ورزیدند. در همین حال ، طالبان ، که نگران اتمام ارز است ، برداشت های خود را از دست داده استسازمان های غیر دولتیحساب های محلی S 25000 دلار در ماه.

مرورگر شما از عنصر پشتیبانی نمی کند.

در عوض ، سازمان خانم آکن به شبکه هاوال ، یک سیستم انتقال غیر رسمی پول که در هند سرچشمه گرفته است ، تکیه می کند. قرن ها مورد استفاده زائران ، مهاجران و بازرگانان در سراسر جهان اسلام ، بر اساس اعتماد فعالیت می کند: یک نماینده در یک کشور پول نقد دریافت می کند و یک همتای دیگر آن را پرداخت می کند ، حتی اگر هیچ پولی در واقع از مرزها عبور نمی کند. بسیاری دیگرسازمان های غیر دولتیS همان کار را انجام می دهند. افزایش تقاضا برای خدمات هاولا از حدود 2 ٪ در اوایل سال گذشته بین 4 تا 13 درصد امروزه هزینه ها را افزایش داده است.

عقب نشینی نیروهای آمریکایی از افغانستان شش ماه پیش توسط مصیبت دیگری دنبال شد: عقب نشینی بودجه آمریکایی و سایر غربی ها از افغانستان و یخ زدگی دارایی های خارج از کشور دولت. تا ماه اوت کمک های خارجی 75 ٪ از بودجه دولت را در بر می گرفت. بانک های افغانستان می توانند با افراد خارج از کشور معامله کنند. مشاغل می توانند اعتبار کسب کنند. همه اینها متوقف شدسیستم مالی کشور متوقف شده است.

این امر باعث ایجاد بحران نقدینگی شده است که اقتصاد افغانستان را فلج می کند. دولت هیچ پولی برای پرداخت واردات اساسی مانند غذا ، دارو یا برق ندارد. یک بخش خصوصی که طی دو دهه گذشته رشد کرده است ، بدون پول نقد برای پرداخت حقوق یا تأمین کنندگان در حال فروپاشی است. بسیاری از کارخانه های قندهار به دلیل کمبود برق بسته شده اند. یک تاجر در کابل می گوید که برای شرکت پلاستیک خود پول خارجی را ندارد. او دستمزد کارگران خود را از حدود 450 افغان (4. 90 دلار) به 300 افغان در روز کاهش داده است.

حداقل 500000 نفر از ماه اوت شغل خود را از دست داده اند ، تقریباً 5 ٪ از نیروی کار. معلمان و پزشکان ماهها بدون پرداخت هزینه رفته اند. برداشت از حساب های فردی در هفته 30،000 افغانستان در هفته بسته شده است. پولی که قفل شده است ، سریع ارزش را از دست می دهد. افغانی از اواسط ماه اوت حدود 12 درصد در برابر دلار کاهش یافته است. Qamarulbanat قریشی ، 24 ساله در کابل با هفت خواهر و پنج برادر ، می گوید که او در تلاش است تا با پرش از وعده های غذایی هزینه ها را کاهش دهد. او می گوید: "من فکر نمی کنم که بتوانیم در این شرایط ادامه دهیم."او پس انداز تمام شده است.

این کشور با فاجعه بشردوستانه روبرو است. آژانس های کمک ، با صدای بلند و مکرر ، از بدبختی غیرقابل تصور هشدار می دهند. تقریباً کل جمعیت می توانند در اواسط سال در فقر - زیر 1. 90 دلار در روز زندگی کنند. حدود 60 ٪ از کشور در معرض خطر گرسنگی حاد است. در حال حاضر برخی از خانواده ها به خوردن آرد خشک کاهش یافته اند. مردم در حال فروش قطعات بدن و کودکان هستند.

بقیه جهان بحران را نادیده نگرفته اند. اهدا کنندگان در سال 2021 1. 8 میلیارد دلار به کمک بشردوستانه انجام دادند. ماه گذشتهUNبا امید به جمع آوری 4. 4 میلیارد دلار دیگر ، بزرگترین درخواست تجدید نظر خود را برای یک کشور واحد آغاز کرد. گرفتن اهدا کنندگان برای افزایش پول نقد مشکل نیست. همانطور که مثال خانم آکن نشان می دهد ، مشکل گرفتن پول به کشور است.

آمریکا وUNتوضیح داده اند که تحریم ها در مورد کارهای بشردوستانه صدق نمی کند. اما بانکهای ریسک پذیر مایل به انتقال وجوه به افغانستان نیستند. حدود 85 ٪ ازسازمان های غیر دولتیطبق نظرسنجی اخیر شورای پناهندگان نروژی ، یکی دیگر از موارد بزرگ ، محدودیت های برداشت و عدم توانایی در انتقال پول به طور جدی مانع کار آنها می شود.سازمان های غیر دولتی(نمودار را ببینید). خود این شورا به خرید وسایل اساسی از جمله پتو و مواد غذایی در پاکستان متوسل شده و آنها را از طریق جاده از مرز آورده است. حتیUNتلاش می کنداین به پر کردن یادداشت های بانکی در هواپیماها و پرواز آنها در آنجا رسیده است. این گران است و حرکت پول زیادی در سراسر کشور خطرناک است.

در یازدهم فوریه ، رئیس جمهور جو بایدن امیدهای بهبودی را خرد کرد. از 9 میلیارد دلاری از ذخایر بانکی مرکزی افغانستان که در خارج از کشور نگهداری می شود ، 7 میلیارد دلار در آمریکا است (بقیه بیشتر در اروپا است). کاخ سفید گفت که این پول را از این پول استفاده می کند ، با استفاده از نیمی از آن برای کمک و کنار گذاشتن نیمی دیگر در انتظار حكم در موارد مربوط به خانواده های قربانیان حملات یازدهم سپتامبر ، كه از جبران خسارت شکایت می كنند.

این تصمیم انتقادات بسیاری را از گوشه و کنار جامعه افغانستان برانگیخته است. دولت طالبان به شدت تهدید کرده است که در صورت لغو نشدن فرمان اجرایی، در سیاست خود در قبال آمریکا «تجدید نظر خواهد کرد». افغان های عادی به خیابان ها ریخته اند و به این نکته معقول اشاره می کنند که مردم افغانستان هیچ ارتباطی با مهاجمان 11 سپتامبر که بیشتر آنها سعودی بودند، نداشتند (اگرچه گروه تروریستی پشت این حملات در آخرین باری که در آنجا بودند توسط طالبان پناه گرفته بودند. قدرت). شاه محرابی، یکی از اعضای هیئت مدیره بانک مرکزی افغانستان، این اقدام را آشکارا ناعادلانه توصیف می کند. گریم اسمیت از گروه بین المللی بحران، یک اتاق فکر، می گوید این تصمیم شبیه به این است که پادشاه سلیمان به معنای واقعی کلمه نوزاد را از وسط می برد.

هر کاری که دولت بایدن با این پول انجام دهد - به غیر از مسدود نگه داشتن یا بازگرداندن آن به افغانستان - در واقع دارایی های بانک مرکزی افغانستان را مصادره می کند. بانک و سیستم بانکی بدون بودجه برای پشتوانه پول خود یا بازپرداخت دلار به سپرده گذاران تجاری، ذره ای از اعتبار باقی مانده را از دست خواهند داد. خالد پاینده، وزیر مالیه افغانستان تا ماه اوت می ترسد که این می تواند باعث تورم شدید آلمان در دهه 1920 و زیمبابوه در سال های 2008-2009 شود. تورم در حال افزایش است (نمودار را ببینید).

این تنها وضعیت وخیم کشور را تشدید می کند. کمک های بشردوستانه راهی پرهزینه برای نجات مردم از فقر است و در هر صورت، هیچ مقداری از کمک نمی تواند جایگزین یک اقتصاد کارآمد شود. در مقطعی علاقه جهانی به افغانستان کمرنگ خواهد شد. خانم آکن می گوید: «این سطح کمک ها برای همیشه بالا نخواهد ماند. بعدش چی شد؟■

این مقاله در بخش آسیا از نسخه چاپی تحت عنوان "محدودیت کمک" منتشر شد.