سلول قرمز: قدرت در قرن بیست و یکم چیست؟

در حالی که برای رهبری جهانی ایالات متحده اشتها باقی مانده است ، از نوع بسیار متفاوتی نسبت به آنچه ایالات متحده سعی در کشت آن کرده است ، بسیار متفاوت است. دو ابزار قدرت ایالات متحده-نیروی نظامی و تحریم های بی سابقه ای-که دیپلماسی ایالات متحده آمریکا آتروفی شده است ، بیش از حد کار می شود. برای اینکه ایالات متحده در دنیای چند قطبی رهبری کند ، باید تجدید نظر کند که چگونه می تواند از ترکیب قدرت سخت و نرم- تجارت ، جذابیت فرهنگی و اقتباس از نهادهای چند جانبه جهانی استفاده کند- که مشخصه سیاست خارجی گسترده تر آن در پس ازدوران جنگ جهانی دوم.

پروژه سلول قرمز

سلول قرمز یک واحد کوچک بود که پس از 11 سپتامبر توسط CIA ایجاد شده بود تا اطمینان حاصل شود که شکست تحلیلی از دست رفته حملات هرگز تکرار نمی شود. این مجموعه خلاصه های کوتاه را برای ایجاد تفکر خارج از جعبه در مورد فرضیات ناقص و سوء برداشت های مربوط به جهان ایجاد کرد و تفکر سیاست جایگزین را ترغیب کرد. در یک زمان مهم دیگر برای افزایش عدم اطمینان ، این پروژه به عنوان یک نسخه منبع باز در نظر گرفته شده است ، با استفاده از یک فرمت مشابه برای زیر سوال بردن نقشه های ذهنی قدیمی و "همدلی استراتژیک" برای تشخیص انگیزه ها و محدودیت های سایر بازیگران جهانی ، افزایش امکان مؤثرتراستراتژی ها.

دو ابزار قدرت ایالات متحده-نیروی نظامی و تحریم های بی سابقه-برای مقابله با حمله ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه به اوکراین مناسب است. اما این اقدامات با استفاده از دیپلماسی ایالات متحده بیش از حد کار شده است. برای اینکه ایالات متحده در دنیای چند قطبی رهبری کند ، باید تجدید نظر کند که چگونه می تواند از ترکیب قدرت سخت و نرم- تجارت ، جذابیت فرهنگی و اقتباس از نهادهای چند جانبه جهانی استفاده کند- که مشخصه سیاست خارجی گسترده تر آن در پس ازدوران جنگ جهانی دوم. دو ابزار بی نظیر از قدرت ملی ایالات متحده - قدرتمندترین ارتش جهان و دلار آمریکا به عنوان ارز جهانی ذخیره - قدرت خود را در دنیای فزاینده ای چند قطبی از دست می دهند. در قرن 21 ST ، هر دو منجر به زنجیره ای از فاجعه بار نیروی نظامی (به عنوان مثال ، در عراق ، افغانستان و لیبی) و تحریم های ضد تولید ، که به وضوح نتوانسته اند رفتار را تغییر دهند (به عنوان مثال ، ایران ، ونزوئلا و کره شمالی)بشربا توجه به این سابقه ، اگر قدرت به عنوان توانایی دستیابی به نتیجه مطلوب تعریف شود ، چگونه ایالات متحده می تواند به بهترین وجه به اهداف تعیین شده در سیاست خارجی خود برسد؟مگر در مواردی که این نکته مخالف اخلاقی باشد و باعث افزایش درد اقتصادی شود ، تحریم ها به عنوان ابزار رفتن به سیاست خارجی آمریکا به ندرت رفتارهای ناخواسته بازیگران بد را تغییر داده است. و استفاده از نیروی نظامی عمدتاً ضد تولید بوده است. با این وجود ، نخبگان سیاست خارجی ایالات متحده از زمان انتشار آموزه ترومن در سال 1947 به طرز چشمگیری سازگار بوده اند و ناسیونالیسم (به عنوان مثال ، در ویتنام ، عراق و افغانستان) را با مأموریتی برای بازسازی جهان در تصویر ایالات متحده دست کم گرفته اند. به نظر نمی رسد هیچ مقدار از خرابی های غم انگیز ، از دست دادن خون و/یا حتی هزینه های تریلیون دلار به نظر برسد که باعث ایجاد تردید کافی برای ایجاد این نخبگان برای تجدید نظر در چگونگی دستیابی به اهداف سیاست خارجی ایالات متحده نشده است. این همان چیزی است که دانشمندان علوم اجتماعی به آن وابستگی به مسیر می نامند: تکرار رفتار بر اساس نتایج گذشته به جای پایه گذاری سیاست در شرایط فعلی. این استراتژی با ذهنیت جهانی تک قطبی 1991 ، رویکردی که امروزه به دنیای بسیار متنوع تر و چند قطبی متناسب تر شده است ، افزایش دیگری پیدا کرد. این اصطلاحات تغییر کرده است تا بازتاب بازیگران تهدید معاصر - به ویژه استبداد و چین - اما همان منطق تقدم آشکار است. از زمان جنگ خلیج فارس در سال 1991 ، دیپلماسی صندلی عقب را برای تمرینات قدرت نظامی و نیروهای اقتصادی گرفت.