قرارداد رو به جلو

قراردادهای رو به جلو توافق نامه هایی برای خرید یا فروش مبلغ توافق شده کالا با قیمت مشخص در یک زمان تعیین شده است.

اصطلاحات مرتبط:

• مهندسی انرژی
• قیمت انرژی
• گاز طبیعی
• حمل کننده
• معادله دیفرانسیل جزئی
• برنامه نویسی پویا
• حرکت هندسی براونیان
• بازار نقطه

درباره این صفحه

مشتقات ، انرژی

وینسنت کامینسکی ، در دائر ycl المعارف انرژی ، 2004

2 جلو و آینده

A forward contract is a bilateral transaction that provides for delivery of the underlying commodity at a future date, at the price determined at the inception of the contract, with cash being paid at or after an agreed number of days following the delivery. In many markets, the fair price of a forward contract can be derived from the spot commodity price, interest rate, and the storage cost, using the so-called arbitrage principle. Specifically, the forward price (F) is equal to the spot price (S) adjusted for the financing and storage cost (r aualized interest rate, s unit storage cost), or F=S * (1+r+s) (T−t) where T−t represents the life of the contract (t is today's date, T is the delivery date, and both are measured in years). The logic behind this equation is based on the arbitrage argument that defines the upper and lower bounds on the forward price; one can prove that both bounds are equal giving the unique forward price. The buyer of the forward contract can lock in the economic outcome of the transaction by borrowing funds at rate r, buying the commodity at spot (S) and storing the commodity and taking a short position in the forward contract (selling). At contract expiration, the transaction is reversed: the commodity is delivered into the forward contract at price F and the financing and storage costs are recovered. The arbitrageurs will engage in such transactions, as long as F>s * (1+r+s) (t - t). از طرف دیگر ، می توان با تشخیص اینکه می توان کالا را قرض داد ، آن را در بازار نقطه ای بفروشد و وجوه را با نرخ R سرمایه گذاری کند و موقعیت طولانی را در قرارداد رو به جلو سرمایه گذاری کند. این استدلال اغلب در مورد قراردادهای پیش رو مربوط به کالا به دو دلیل تجزیه می شود. برخی از کالاهای انرژی ممکن است غیرقابل تحمل باشند (مانند برق) یا تأمین ذخیره سازی ممکن است در بعضی مواقع محدود باشد. در برخی موارد ، چارچوب بازار موجود امکان کوتاه کردن کالای فیزیکی اساسی را فراهم نمی کند و یکی از مرزهای داوری را از بین می برد.

با توجه به اینکه هر دو هزینه ذخیره سازی و نرخ بهره مثبت هستند ، استدلال داوری دلالت بر این دارد که قیمت رو به جلو همیشه بیشتر از قیمت نقطه است و منحنی قیمت رو به جلو (مجموعه ای از قیمت های رو به جلو برای افق های مختلف قرارداد) یک عملکرد فزاینده زمان استبرای انقضا (منحنی همیشه در Contango است). در واقعیت ، منحنی های قیمت رو به جلو برای بسیاری از کالاها ، از جمله گاز طبیعی و خام ، اغلب عقب مانده است (قیمت های رو به جلو در مقابل منحنی از قیمت های پشتی فراتر می رود). این امر از این واقعیت ناشی می شود که برای بسیاری از شرکت کنندگان در بازار که کالای فیزیکی دارند ، ارزش بالاتری نسبت به کنترل یک قرارداد رو به جلو دارند. جریان مزایایی که به صاحب کالای فیزیکی تعلق می گیرد ، عملکرد راحتی نامیده می شود. با فرض اینکه عملکرد راحتی را می توان در هر واحد کالا بیان کرد ، δ ، فرمول کامل هزینه حمل برای یک قرارداد پیش رو انرژی توسط معادله زیر داده می شود:

f = s * 1 + r + s - Δ t - t.

قراردادهای آتی، قراردادهای آتی هستند که در یک بورس سازمان یافته معامله می شوند که تضمین های اعتباری عملکرد طرف مقابل را فراهم می کند، زیرساخت معاملاتی را فراهم می کند (معمولاً یک سیستم اعتراض باز یا معاملات صفحه نمایش)، و تعریف یک قرارداد استاندارد را ارائه می دهد. حمایت از اعتبار از طریق حاشیه سازی و سرمایه ای که اعضای بورس و در نهایت اعتبار آن ها ارائه می کنند، تامین می شود. در ابتدا، هر طرف طرف مقابل به اصطلاح حاشیه اولیه را ارسال می کند که پس از آن، به اصطلاح حاشیه نگهداری سپرده می شود، اگر حاشیه اصلی توسط ضررهای ناشی از قرارداد از بین برود. عمل علامت گذاری برای بازاریابی قرارداد و ارائه (دریافت) حاشیه اضافی مهم ترین تفاوت بین قراردادهای آتی و آتی است. مهم ترین بورس هایی که قراردادهای انرژی (خام، گاز طبیعی، نفت گرمایش، بنزین و برق) ارائه می کنند، بورس کالای نیویورک (NYMEX)، بورس بین المللی نفت (IPE) در لندن، نوردپول در نروژ هستند. بورس بین قاره ای بسیاری از قراردادهای مرتبط با انرژی را ارائه می دهد، اما باید بیشتر به عنوان یک پلت فرم معاملاتی در نظر گرفته شود، نه به عنوان یک بورس سازمان یافته.

تحت برخی از شرایط نسبتاً محدود، معاملات آتی و آتی ارزش یکسانی دارند. تفاوت های بالقوه ناشی از عمل حاشیه سازی قرارداد است که منجر به هزینه های تأمین مالی تصادفی می شود (فردی باید وجوه پرداختی/دریافت شده را وام بگیرد/سرمایه گذاری کند) و از تفاوت های ریسک نکول ناشی می شود. یک صرافی سازمان یافته لایه های بیشتری از حفاظت از اعتبار را نسبت به ترتیبات دوجانبه ارائه می دهد. در عمل، تفاوت های بین آتی و آتی در اکثر مطالعات تجربی نسبتاً ناچیز است. صنعت انرژی معمولاً این تمایز را در معاملات معمول نادیده می گیرد.

تمایز بین قراردادهای آتی و آتی در بسیاری از بازارها مبهم تر شده است. رویه الزام و ارسال دوره ای وثیقه برای ارائه تضمین عملکرد تحت یک قرارداد آتی دوجانبه، که به یک روش استاندارد در ایالات متحده و بسیاری از کشورهای دیگر تبدیل شده است، یک تفاوت عمده بین فوروارد و آتی را از بین برده است. معاملات آتی کلاسیک، بر خلاف قراردادهای آتی، جریان های نقدی را قبل از سررسید قرارداد ایجاد نکردند.

ادامه مطلب آدرس اینترنتی: https://www. sciencedirect. com/science/article/pii/B012176480X001443

بازارها و ابزارهای مالی

Ali N. Akansu , Mustafa U. TorunTorun , in A Primer for Financial Engineering , 2015

2. 2. 3 قراردادهای آتی

یک قرارداد رو به جلو ، توافق بین فروشنده و یک خریدار برای تحویل و خرید به ترتیب ، مبلغ خاصی از دارایی ، یک زیربنایی با قیمت از پیش تعریف شده (قیمت تحویل) در تاریخ از پیش تعریف شده ، تاریخ تحویل است. به طور سنتی ، زیرزمین کالایی مانند گندم ، روغن ، فولاد ، نقره ، لوبیای قهوه ، گاو و بسیاری از دارایی های قابل معامله دیگر است. با این حال ، دارایی های اساسی همچنین شامل ابزارهای مالی مانند ارز ، اوراق بهادار خزانه داری ، نرخ بهره ، سهام ، شاخص های بازار و سایر موارد است. آینده حتی برای شرایط آب و هوایی ، مسیرهای حمل و نقل ، طوفان ها ، انتشار کربن و فیلم ها وجود دارد.

از نظر تاریخی ، از قراردادهای رو به جلو برای متعادل کردن عرضه و تقاضای محصولات کشاورزی مانند گندم و پنبه استفاده شده است. کشاورزان محصولات خود را بر اساس قراردادهایی که دارند بهینه می کنند و خریداران بر این اساس برنامه ریزی می کنند زیرا هر دو طرف قرارداد متقابل برای تحویل و دریافت یک محصول با قیمت خاص در یک تاریخ خاص داشتند ، از این رو ، خطرات خود را کاهش می دهند. با گذشت زمان ، این بازار به طرز چشمگیری به یک بازار جهانی آینده تبدیل شده بود. تفاوت بین یک قرارداد رو به جلو و یک قرارداد آتی در این است که دومی استاندارد ، تنظیم شده ، بیشتر در صرافی ها معامله می شود و توسط موسسات مالی پاک می شود. دو مبادله بزرگ برای معاملات آتی عبارتند از: هیئت تجارت شیکاگو (CBOT) و معاملات بین المللی مالی بین المللی لندن (LIFFE). در ایالت های Unites ، بازار آتی توسط کمیسیون معاملات آتی کالا (CFTC) و انجمن ملی آینده (NFA) تنظیم می شود.

بازار معاملات آتی بسیار مایع است که آن را به مکانی جذاب برای محافظت از سرمایه گذاری و حدس و گمان قیمت آنها تبدیل می کند. هنوز هم در بازار معاملات آتی شرکت کنندگان وجود دارند که به دنبال خرید و فروش قراردادها برای کاهش ریسک خود ، پرچین ، برای یک کالای خاص هستند. با این حال ، مشابه مورد گزینه ها ، در بازار آینده جهانی امروز ، بیشتر فعالیت های تجاری از گمانه زنی ها ایجاد می شود. اکثریت بزرگ ، تقریباً همه ، قراردادهای آینده بدون تحویل فیزیکی دارایی های اساسی آنها به پایان می رسد. استراتژی های حدس و گمان متداول مشابه مواردی است که برای گزینه ها وجود دارد. طولانی رفتن ، کوتاه رفتن یا خرید گسترش قراردادها. گسترش های معمولی تقویم ، بین زیرکانه و بین بازار است که در آن سفته بازان قراردادهایی را برای همان اساسی با تاریخ های مختلف تحویل ، برای دارایی های مختلف زیربنایی با همان تاریخ انقضا و برای همان تاریخ اساسی و یکسان در تاریخ انقضا می فروشد و می فروشد. مبادلات مختلف به ترتیب.

در بازارهای آتی ، موقعیت ها هر روز حل و فصل می شوند. بنابراین ، به منظور تجارت در بازار آتی ، فرد به دلیل سود و زیان احتمالی به دلیل نوسانات بازار ، به یک حاشیه ، پول نقد در حساب بانکی نیاز دارد. با این حال ، الزامات حاشیه نسبتاً کم است ، از این رو اهرم زیاد است. بنابراین ، برای همان مقدار سرمایه ، می توان با خرید قرارداد آتی دارایی ، به جای خرید خود دارایی ، تعداد بیشتری از دارایی های اساسی را شرط بندی کرد.

قیمت گذاری قراردادهای آتی اساساً با فرض عدم داوری انجام می شود. بگذارید قیمت تحویل ، قیمت رو به جلو ، یک قرارداد به عنوان F (t) و قیمت فعلی باشد تا S (t) باشد که در آن زمان زمان تحویل باشد. سپس ، بازپرداخت برای فروشنده یک قرارداد ، در هنگام تحویل f (t) - s (t) است. با این حال ، فروشنده می تواند دارایی اساسی را پول نقد و حمل کند. یعنی ، او می تواند یک واحد از دارایی را در اختیار داشته باشد و بدهی دلار (T) دلار داشته باشد ، با مبلغ بازپرداخت S (t) - S (t) e r (t - t) در تحویل که R نرخ بهره است. از این رو ، کل بازپرداخت فروشنده به صورت بیان شده است

f (t) - s (t) + s (t) - s (t) e r (t - t) = f (t) - s (t) e r (t - t).

با توجه به فرض داوری ، ما صفر بازپرداخت داریم. بنابراین ، قیمت رو به جلو یک قرارداد برابر است

f (t) = s (t) e r (t - t). ادامه مطلب URL: https://www. scienceirect. com/science/article/pii/b9780128015612000022

استراتژی های جایگزین خارج از کشور و مدیریت خطرات بازرگان

Santosh Raikar ، Seabron Adamson ، در امور مالی انرژی تجدید پذیر ، 2020

قیمت بازار رو به جلو

شرکت کنندگان در بازار برق عمده فروشی برق را تحت قراردادهای پیش رو ، مانند مبادله ها تجارت می کنند. برای برق ، برخلاف برخی کالاها ، بخش اعظم این تجارت بر اساس یک نسخه بدون نسخه (OTC) انجام می شود ، بنابراین در قیمت بازار نسبت به بازارهای آینده بیشتر مایع مشاهده می شود (برای مثال برای نفت و گاز طبیعی ، به عنوان مثال). با این وجود ، شاخص های قیمت برای برخی از دوره ها و برخی از مکان های قطب بازار از سیستم عامل های معاملاتی مانند ICE و از طریق منابع گزارش قیمت وجود دارد. این موارد می تواند برخی از نشانه هایی را ارائه دهد که در آن بازارهای پیشرو برای تحویل انرژی آینده تجارت می کنند ، اما محدودیت های قابل توجهی دارند. حجم ها اغلب نسبتاً كوچك هستند و نقدینگی به طور معمول فقط برای چند سال از آن گسترش می یابد. با این وجود ، با وجود این محدودیت ها ، استفاده از قیمت توپی بازار رو به جلو برای قدرت به عنوان یکی از شاخص های موجود در قیمت های نقطه در هنگام موجود بودن این قیمت ها معمول است.

ادامه مطلب URL: https://www. scienceirect. com/science/article/pii/b9780128164419000106

دستیابی به ادغام بازار برق در اروپا

نهایت

Endex آینده قدرت هلندی و پاکسازی قراردادهای هلندی OTC به جلو و قدرت بلژیکی را به جلو ارائه می دهد. در سال 2005 Endex حجم کل 106 TWH را رزرو کرد که نسبت به سال گذشته 150 ٪ افزایش یافته است. بیشتر فعالیت های تجاری هلندی بود.

ایجاد یک بازار قدرت منطقه ای فرانسوی-بلژیک-هلندی و منطقه تجارت تک ، بلپکس ، همچنین در ژانویه 2006 توسط دولت بلژیک تصویب شد. بلپکس یک منطقه تجاری واحد ایجاد خواهد کرد. این پروژه همچنین در صورت عدم وجود محدودیت ، یک قیمت واحد برای فرانسه ، هلند و بلژیک ایجاد می کند.

ادامه مطلب URL: https://www. sciencedirect. com/science/article/pii/b9780080471723500076

کفایت منابع

Parviz Adib ،. Shmuel Oren ، در بازارهای رقابتی برق ، 2008

9. 6 مکانیسم انتقالی بر اساس بازارهای فقط انرژی با تعهدات پیمانکاری

مکانیسم های کفایت منابع مبتنی بر بازارهای فقط انرژی بر این تصور پیش بینی می شود که مصرف کنندگان علاقه مند به خرید انرژی قابل تحویل هستند و از این رو ظرفیت تولید بر اساس در دسترس بودن آن برای تولید انرژی با قیمت معین ارزش دارد. تحت چنین مکانیسم هایی ، ژنراتورها می توانند هزینه های سرمایه گذاری خود را یا از طریق قیمت های بسیار بالایی که منعکس کننده اجاره کمبود یا از طریق قراردادهای انرژی دو جانبه بلند مدت با موجودات با بار است که قیمت انرژی مبتنی بر بازار ثابت را در سطوح قابل توجهی زیر قیمت کمبود نشان می دهند ، بازیابی کنند. هزینه های ثابت استهلاک ژنراتور بالا. این قراردادهای دو جانبه در اصل گزینه های تماس مبتنی بر بازار انرژی در ظرفیت تولید هستند و حق بیمه ظرفیت قابل مقایسه با حق بیمه در یک ابزار مالی که دارای قیمت اعتصاب تعیین شده است (یعنی قیمت ثابت برای انرژی قابل تحویل). چنین مکانیسم هایی در این فصل با رویکردهای کفایت منابع متضاد است که مبتنی بر معرفی یک محصول ظرفیت مصنوعی است که برای آن تقاضای ذاتی وجود ندارد. مکانیسم های کفایت منابع مبتنی بر ظرفیت می توانند به صورت مستقیم پرداخت ظرفیت مستقیم ، همانطور که در چندین کشور آمریکای لاتین ، در کشورهای اروپایی مانند ایتالیا و اسپانیا و کره جنوبی وجود دارد. از طرف دیگر ، تنظیم کننده می تواند از طریق فیات نظارتی مقدار مورد نیاز را برای ظرفیت بر اساس ملاحظات مهندسی مشخص کند یا یک منحنی تقاضای اداری را برای ظرفیت (به عنوان مثال ، NYISO) مشخص کند که از طریق آن قیمت ظرفیت از طریق یک فرآیند تدارکات مبتنی بر حراج استنباط می شود. همانطور که قبلاً مورد بحث قرار گرفت ، پرداخت ظرفیت ، چه از منحنی تقاضای اداری حاصل شود یا مستقیماً تحمیل شود ، با توجه به بازار انرژی غالب ، با هدف بازگرداندن پول مفقود شده است و از این رو می تواند بدون در نظر گرفتن هرگونه ناکارآمدی قیمت گذاری ، هرگونه طراحی بازار انرژی را تکمیل کند.

از طرف دیگر ، بازیابی هزینه سرمایه گذاری از طریق مکانیسم های کفایت فقط انرژی ، خواه میزان ظرفیت نصب شده توسط ترجیحات مشتری برای قابلیت اطمینان باشد یا توسط استانداردهای مهندسی و پیش بینی های بار دیکته شود ، مستلزم آن است که قیمت انرژی کارآمد باشد و مجاز به بازتاب کمبود باشدو مقدار بار نامشخص. علاوه بر این ، یک بازار کاربردی برای ریسک باید از طریق پیشخوان یا متمرکز وجود داشته باشد ، که باعث می شود ژنراتورها و بارهای سرمایه گذاری و ریسک قیمت آن باشند. چنین بازاری برای محافظت از مشتریان و LSE در برابر گشت و گذارهای شدید قیمت و برای هموار سازی چرخه های رونق که ممکن است بر هزینه سرمایه برای سرمایه گذاران تأثیر منفی بگذارد ، ضروری است. بازسازی صنعت برق در درجه اول بر بهبود کارآیی بازارهای نقطه انرژی و کاهش قدرت بازار متمرکز شده است. توجه کمی به تسهیل بازارهای ریسک اختصاص داده شده است ، که در یک بازار فقط انرژی که در آن قیمت ها مجاز به بازتاب کمبود هستند ، بسیار مهم است. پیش فرض این است که ترس از قرار گرفتن در معرض قیمت های زیاد ، باعث می شود بارها و بارها به دنبال پوشش ترتیبات پیمانکاری دو طرفه باشند.

با این حال ، چنین جهشی از ایمان سؤالات باز را به وجود می آورد:

با توجه به عدم اطمینان بار و مهاجرت بار بالقوه ، LSE برای اولین بار به مدت 100 درصد از بار اوج پیش بینی شده خود بهینه نیست.

محدودیت های اعتباری ممکن است مانع از ورود ارائه دهندگان انرژی خرده فروشی کوچک به قراردادهایی شود که به آینده گسترش می یابد.

همیشه گزینه ورشکستگی وجود دارد که مانند آن یا نه ، پرچین را در برابر حوادث کم احتمال شدید فراهم می کند. سؤال این است که آیا سرمایه گذاران در نسل جدید مایل هستند با یک افق بازیابی هزینه 30 ساله بر اساس قراردادهای نسبتاً کوتاه مدت و تنها بخشی از ظرفیت ، خطر سرمایه گذاری در مقیاس بزرگ را با یک افق بازیابی 30 ساله بر اساس قراردادهای نسبتاً کوتاه مدت و تنها برای بخشی از ظرفیت انجام دهند. 50

آیا اپراتور سیستم می تواند در برابر تعادل عرضه و تقاضا ، اطمینان از حفظ اطمینان در چنین سرمایه گذاری یا پاسخ بار را داشته باشد؟

در حال حاضر ، دو بازار در ایالات متحده ، MISO و CAISO وجود دارد ، که کفایت منابع از طریق تعهدات پیمانکاری دو جانبه مبتنی بر بازار تحمیل شده به بارها یا LSE ها ، که در زیر شرح داده شده است ، اطمینان می یابد.

MISO: در فوریه 2007 ، ISO Midwest (MISO) به FERC پیشنهاد کفایت منابع را ارائه داد که به پاداش فقط انرژی و تعهدات پیمانکاری تحمیل شده به LSE متکی است. این پیشنهاد 1000 دلار در هر مگاوات ساعت درپوش های ارائه دهنده انرژی در شرایط غیر سمیت را حفظ می کند (یعنی وقتی ذخایر برای تولید انرژی مستقر نمی شوند). با این حال ، از منحنی تقاضای اداری برای ذخایر برای تعیین قیمت های ذخیره در شرایط کمبود هنگام استقرار ذخایر عملیاتی استفاده می شود. این قیمت های ذخیره نیز در چنین دوره های کمبود به قیمت های پاکسازی انرژی اضافه می شود. منحنی تقاضا برای ذخایر ، که در بازارهای روز و در زمان واقعی مورد استفاده قرار می گیرد ، باعث می شود که قیمت های کمبود در هر مگاوات ساعت 3500 دلار افزایش یابد ، که این تخمین میو از Voll است. در زمان واقعی همکاری انرژی و ذخایر برای بهبود استفاده از منابع در شرایط کمبود اجرا می شود.

انتظار می رود کمیسیون های ایالتی در MISO برای اطمینان از کفایت منابع ، یک نیاز پیمانکاری را برای همه بارها ، چه بار هزینه خدمات سنتی و چه بارهای خرده فروشی رقابتی ، اعمال کند. مطلوب بودن یک مورد در دسترس بودن "باید" در بازارهای روزانه برای منابع پیمانکاری در MISO در آینده مورد بررسی قرار می گیرد.

CAISO: در کالیفرنیا ، تجربه ناخوشایند از بحران انرژی باعث شد تا کمیسیون خدمات عمومی کالیفرنیا (CPUC) نقش مهمی در اطمینان از ورود LSE ها به قرارداد دو جانبه ای داشته باشد که از منابع کافی برای تأمین نیازهای محلی تعیین شده توسط سیستم مستقل کالیفرنیا استفاده می کند. اپراتور (CAISO). کلاه پیشنهادی کم 400 دلار در مگاوات ساعت در بازار انرژی CAISO و عدم پرداخت هرگونه پرداخت ظرفیت ، تعهدات پیمانکاری دو جانبه را به مکانیسم اساسی پشتی تبدیل می کند ، که باعث کاهش اعتماد شدید CAISO به قراردادهای RMR برای رفع نیازهای قابلیت اطمینان محلی می شود. در یک سری سفارشات ، CPUC قوانین اساسی را برای برنامه نیاز به کفایت منابع (RAR) بر اساس تعهدات پیمانکاری دو جانبه اجباری تحمیل شده به LSE های CPUC-Jurisdictional تعیین می کند.

سفارشات کفایت اولیه منابع CPUC در سال 2004 51 صادر شد که در آن CPUC چارچوب تعهد LSE را تأسیس کرد ، قوانین ظرفیت واجد شرایط را تعیین کرد و طیف گسترده ای از انواع منابع را مجاز ساخت. به ترتیب بعدی در سال 2005 52 ، CPUC مفهوم ظرفیت ماهانه را در مقابل بار اوج ، عناصر مورد نیاز برای قراردادهای استاندارد ایجاد کرد و تعهد در دسترس بودن را به CAISO ژنراتورهای پیمانکاری روشن کرد. در سال 2006 CPUC دستور دیگری 53 صادر کرد که تعدادی از عدم قطعیت های نظارتی از جمله درمان قطع اجباری در مقابل قطع برنامه ریزی ، پاکسازی عنوان ، اعتبار و نقش واسطه ها را برطرف کرد.

این سفارش همچنین عناصر مورد نیاز قراردادهای قابل معامله ، با ظرفیت استاندارد و معاملات مجاز از طریق تابلوهای بولتن یا مبادلات را اصلاح کرد. تعهدات پیمانکاری تحمیل شده به LSE ها بر اساس پیش بینی های بار است که توسط کمیسیون انرژی کالیفرنیا (CEC) و بر نیازهای قابلیت اطمینان محلی تعیین شده توسط CAISO تعیین شده است. نه حوزه قابلیت اطمینان محلی وجود دارد و هر LSE موظف است قراردادها یا نسل خود را شامل شود که 115-117 ٪ از اوج بار خود را برای سال آینده در هر منطقه قابلیت اطمینان محلی 54 پوشش می دهد. اوراق بهادار قرارداد LSE توسط CPUC 55 در معرض تأیید انطباق است. در آگوست 2006 ، CPUC اقدامی را با هدف تعیین اینکه آیا نیاز به یک بازار ظرفیت متمرکز وجود دارد که رویکرد کفایت منابع فعلی مبتنی بر قرارداد را تکمیل یا جایگزین کند ، انجام داد ، که دارای چندین کاستی است. 56 یکی از مشکلات برنامه فعلی ، بار سنگین تأیید انطباق به دلیل تنوع قراردادها است.

علاوه بر این ، نقش دوگانه قراردادهایی که به هر دو مورد حمایت از قیمت و قابلیت اطمینان محلی می پردازند مشکل ساز است زیرا از دیدگاه مالی ، معقول نیست که برای بیش از 100 ٪ از بار سالانه پیش بینی شده قرارداد داشته باشیم. محافظت بهینه بار متغیر معمولاً فقط بخشی از بار اوج را با قراردادهای قیمت ثابت رو به جلو پوشش می دهد ، در حالی که باقیمانده از طریق تدارکات بازار Spot ارائه می شود. پوشش 100 ٪ بار اوج با قراردادهای رو به جلو زیر حد متوسط است ، زیرا تحت چنین استراتژی ، LSE در صورت کم بودن تقاضا بیش از حد است. در نتیجه ، LSE باید انرژی اضافی خود را در تعادل با ضرر بالقوه بفروشد ، زیرا تقاضای کم در برابر بیش از حد به طور معمول با قیمت پایین ارتباط دارد.

گزینه تماس تعهدات تحمیل شده برای مشتریان عمده فروشی و LSE ها برای غلبه بر برخی از این مشکلات در نظر گرفته شده و به عنوان یک مکانیسم کفایت منابع پشتیبان تهیه شده است که تصحیح خرابی احتمالی در بازار با حداقل نفوذ در شیوه های مدیریت ریسک خصوصی است. آنها همان عملکرد محصولات ظرفیت را ارائه می دهند ، اما قیمت گذاری و تعهد عملکرد آنها با بازارهای انرژی مرتبط است که بنابراین باید کارآمد و ناشناخته باشد. در حالت ایده آل ، قرار گرفتن در معرض قیمت نقاط باید شرکت کنندگان در بازار را برای مدیریت قرار گرفتن در معرض قیمت و ریسک حجم از طریق نمونه کارها از قراردادهای رو به جلو ، تماس و قرار دادن گزینه ها و معاملات نقطه ای ایجاد کند. با این حال ، نواقص بازار ، تحریف قیمت لکه به دلیل مداخلات نظارتی و اقدامات با استفاده از قابلیت اطمینان ، عملکرد اپراتور خارج از بازار ، منجر به اعتماد به نفس بیش از حد در بازار توسط خریداران ، کمبود هزینه های بازیابی توسط تولیدکنندگان و سرمایه گذاری های زیر می شود.

چنین جابجایی نادرست ریسک در زنجیره تأمین برق یک چرخه شرور را ایجاد می کند که در آن کمبود بار مشتریان را در معرض خطر قیمت قرار می دهد و در نتیجه مداخله نظارتی برای سرکوب سنبله های قیمت ایجاد می شود. اما چنین سرکوب قیمت های نقطه باعث کمبود در بازیابی هزینه های ژنراتورها می شود و انگیزه های سرمایه گذاری را کاهش می دهد ، که به نوبه خود ممکن است منجر به نوسانات قیمت بالاتر به دلیل کمبود و قابلیت اطمینان شود. تعهدات گزینه تماس استاندارد می تواند نقش یک مکانیسم ظرفیت را در یک بازار انرژی انتقالی انجام دهد ، که تا جایی که پیمانکاری داوطلبانه ، واسطه گری مالی و پاسخ بار می تواند نیازهای قابلیت اطمینان محلی را برآورده کند.

9. 6. 1 گزینه های فراخوانی به عنوان محافظت بار اجباری

پیشنهادات مربوط به اشکال مختلف تعهدات پیمانکاری ، در قالب گزینه های تماس جسمی تحت پوشش جسمی ، توسط Oren (2000 ، 2005a ، B) و توسط Vázquez و همکاران شرح داده شده است.(2002). محافظت از بار اجباری ، اگرچه بدون نیاز به پوشش فیزیکی ، اخیراً توسط هوگان (2005 ، 2006) در زمینه پیشنهاد بازار فقط انرژی ارائه شده است. اجرای اخیر یک روش گزینه تماس با حراج تهیه مرکزی در برزیل توسط بزرا و همکاران شرح داده شده است.(2006) ، و یک رویکرد مشابه در کلمبیا توسط Cramton و Stoft (2007) ارائه شده است. همانطور که قبلاً ذکر شد ، یک تعهد پیمانکاری اجباری نیز در پیشنهاد اخیر MISO خود به FERC و در کالیفرنیا طبق یک قانون کفایت منابع ، اتخاذ شده است ، که موظف است LSE ها را از طریق قراردادهای دو جانبه که منوط به تأیید می کنند ، اوج اوج و حاشیه ذخیره خود را پوشش دهند. 57

تعهدات پیمانکاری در نظر گرفته شده است تا با تحمیل مؤثر بیمه قیمت اجباری به عنوان راهی برای محافظت از مشتریان در برابر قیمت های بالا به جای سرکوب مصنوعی این قیمت ها ، پتانسیل چرخه رونق را به طور مؤثر کاهش دهد. برای اینکه چنین قراردادی به درستی قیمت گذاری شود و برای رفع مشکل "پول گمشده" ، قیمت های نقطه ای برای انرژی و ذخایر عملیاتی مجاز باشد تا شرایط کمبود را به طور کامل منعکس کند. هدف از گزینه های تماس اجباری ، بازگرداندن حمایت از قیمت ارائه شده از طریق کلاه های قیمت و اطمینان از در دسترس بودن منابع در این قیمت ها با حداقل تداخل در بازارهای مدیریت ریسک خصوصی است. این نتیجه را می توان با تعیین قیمت اعتصاب برای گزینه های تماس اجباری به اندازه کافی بالا (1000 دلار در هر مگاوات ساعت ، مانند کلاه قیمت غالب در بسیاری از بازارها) بدست آورد. طبق چنین طرحی ، هر LSE مجبور است بار اوج خود را پوشش دهد و نیازهای برنامه ریزی مناسب را با گزینه های تماس استاندارد Backstop یا هرگونه قرارداد یا گزینه تماس یا تماس با مدت زمان قابل مقایسه و قیمت اعتصاب مساوی یا پایین پوشش دهد. گزینه های تماس به دارنده این حق را می دهد اما تعهدی برای بدست آوردن مقدار ثابت انرژی با قیمت اعتصاب ، که می تواند از یک منبع تولید یا یک منبع بار محدود باشد. 58 گزینه های نگهدارنده به LSE اجازه می دهد تا در صورت وجود انرژی ارزان تر از بازار نقطه خریداری کنند و هزینه را برای مصرف کننده در مقایسه با قرارداد پیش رو که مستلزم تعهد "باید" با قیمت قرارداد باشد ، کاهش دهد. LSE از برگزاری گزینه های تماس ، که به مشتریان همان محافظت از یک کلاه قیمت را ارائه می دهد بدون اینکه آنها را در قیمت ثابت قفل کند ، بهره می برد.

حمایت بیشتر از قیمت را می توان از طریق قرارداد خصوصی سنتی بدست آورد. گزینه های تماس را می توان از منابع تولید با ظرفیت فیزیکی قابل اثبات برای پوشش قرارداد یا از بار شرکت قطع کننده دریافت کرد که با فروش یک گزینه تماس هنگام رسیدن قیمت نقطه به قیمت اعتصاب ، متعهد می شود. فرصتی برای بارگذاری گزینه های تماس به طور مؤثر فرصت انتخاب را به بار می آورد ، زیرا درآمد حاصل از فروش گزینه تماس ، سهم خود را از هزینه تعهد گزینه تماس که ممکن است تحت LSE باشد ، جبران می کند. منابعی که به قراردادهای گزینه تماس محدود نیستند ، مجاز هستند انرژی خود را با قیمت هایی که بیش از قیمت اعتصاب هستند ، به بازار نقطه ای ارائه دهند ، در حالی که ژنراتورها و بارهای قطع کننده ای که گزینه های تماس را ارائه داده اند موظف هستند انرژی مربوطه را در بازار نقطه ای در بازار ارائه دهندقیمت اعتصاب یا پایین تر و در صورت عدم عملکرد ، در صورت عدم عملکرد ، برای تفاوت بین قیمت نقطه ای و قیمت اعتصاب مسئولیت پذیر است. چنین مسئولیت به طور خودکار یک طرح مجازات غیر عملکردی را بر اساس اقتصاد بازار اجرا می کند که باعث ناراحتی مشتریان می شود.

9. 6. 2 متمرکز در مقابل بازار غیر متمرکز

تعهدات گزینه تماس Backstop می تواند از طریق پیمانکاری دو طرفه با ژنراتورها یا مشتریان قطع کننده انجام شود. با این حال ، برای دستیابی به هدف کفایت منابع و ایجاد انگیزه برای سرمایه گذاری جدید در ظرفیت تولید ، لازم است گزینه های تماس با حداقل یک زمان سرب 3 ساله و مدت زمان تعهد یک تا چند سال تعریف شود. نیاز به چنین زمان سرب در مکانیسم های دیگری که قبلاً ذکر شد مانند PJM RPM ، CRAM و ISO-NE FCM به عنوان راهی برای اجازه دادن به شرکت کننده جدید بدون "آهن در زمین" برای شرکت در بازار شناخته شده است. و گزینه های تماس را در برابر ظرفیتی که قصد ساخت آنها را دارند ارائه دهید. چنین رویکردی آینده نگر برای کاهش قدرت بازار ژنراتورهای فعلی در بازار گزینه تماس ضروری است. مشکل تعهدات آینده نگر این است که پیش بینی های بار تغییر می کند ، بار در بین LSE ها مهاجرت می کند ، و تکرارهای کوچک ممکن است اعتبار کافی برای پوشش چنین تعهدات بلند مدت نداشته باشند.

این مشکلات ممکن است با ایجاد یک بازار متمرکز از آخرین راه حل برای گزینه های تماس ، برطرف شود. چنین بازاری که مکمل بازار سنتی قراردادهای دو جانبه بدون نسخه باشد ، می تواند توسط ISO مدیریت شود که به عنوان طرف مقابل عمل می کند و تمام ریسک اعتباری را فرض می کند. ISO به طور مرکزی گزینه های تماس Backstop را به نمایندگی از بار سیستم از طریق مکانیسم حراج تهیه می کند. پرداخت به فروشندگان گزینه ها در زمان عملکرد انجام می شود و هزینه از طریق بار از طریق LSE آنها به صورت پیش ساخته بازیابی می شود. از این رو ، مشکل مهاجرت بار و خطاهای پیش بینی بار بر اساس بار تحقق یافته به آن پرداخته می شود.

خودکشی در چنین بازار متمرکز می تواند از دو طریق انجام شود. یکی این است که به LSE اجازه دهید تا به جای تعهدات گزینه تماس خود ، اثبات قراردادهایی را که در اختیار دارند ، ارائه دهند. با این حال ، رویکرد بهتر این است که دارندگان قراردادهای واجد شرایط گزینه های تماس را به حراج متمرکز تحت پوشش قراردادها بفروشند. درآمد حاصل از چنین گزینه های فروخته شده ، هزینه های تعهد آنها را جبران می کند.

9. 6. 3 مسائل مربوط به تحویل

برای اطمینان از دستیابی به هدف کفایت منابع ، یعنی گزینه های تماس فروخته شده به ظرفیت فیزیکی تبدیل می شوند ، گزینه تماس باید دارای پوشش فیزیکی باشد ، یعنی یک فروشنده یک گزینه تماس باید ظرفیت تولید فیزیکی یا بار قطع کننده شرکت را شناسایی کند یا تعهد کندظرفیت را در یک بازه زمانی خاص بسازید. سوالی که مطرح می شود این است که چگونه تضمین می کنیم ظرفیت در جایی که لازم باشد ساخته می شود تا انرژی تولید شده قابل تحویل باشد. رویکردی که در ISO های شمال شرقی اتخاذ شده است ، تعریف بازارهای ظرفیت محلی است که منعکس کننده محدودیت های انتقال است. در نتیجه ، قیمت ظرفیت در چنین سیستمهایی بر اساس مکان متفاوت خواهد بود. رویکرد گزینه تماس ، چنین تمایز محلی را به طور طبیعی در یک سیستم مبتنی بر قیمت گذاری حاشیه محلی (LMP) امکان پذیر می کند ، زیرا مسئولیت مالی مرتبط با گزینه تماس و هزینه فرصت تعهد به قیمت اعتصاب با تفاوت بین LMP و موارد تعیین می شود. قیمت اعتصاب به طوری که حق بیمه گزینه تماس بر اساس مکان متفاوت باشد.

با این حال ، هنوز این سؤال وجود دارد که چگونه باید تعهد گزینه تماس و پوشش فیزیکی مربوطه چگونه باشد. پوشش فیزیکی مرتبط با گزینه های تماس می تواند همانند تعهد مالی یا درشت باشد. به عنوان مثال ، تعهد گزینه CALL می تواند منطقه ای باشد ، دلالت بر این که مجازات های عدم عملکرد بر اساس تفاوت بین متوسط قیمت نقطه منطقه و قیمت اعتصاب خواهد بود ، اما پوشش فیزیکی می تواند در هر جای سیستم باشد. در چنین حالتی ، ژنراتور فروش گزینه تماس می تواند ریسک مالی خود را با ظرفیت در هر نقطه از سیستم و حقوق احتمالی انتقال کوتاه مدت بین محل ظرفیت و مکان مربوط به گزینه تماس تولید کننده تولید کننده پوشش دهد.