ارز در امتداد جاده ابریشم

از آنجایی که جاده ابریشم بسیار طولانی بود، اکثر بازرگانان در آن به جای تجهیز یک اکسپدیشن برای بردن آنها از چین به اروپا یا شمال آفریقا، درگیر تجارت رله بودند. برای مثال، یکی از بازرگانان مقداری ابریشم در چین می خرید، و سپس با آن به سمت غرب سفر می کرد تا به بازاری در امتداد جاده ابریشم برسد، مثلاً. یک واحه مهم، جایی که او می توانست آن را بفروشد. سپس به شرق باز می گشت تا خرید جدیدی انجام دهد، در حالی که صاحب جدید ابریشم آن را به غرب می برد و آن را به تاجر دیگری می فروخت. به این ترتیب، منسوجات، گونه ها و سایر کالاها می توانستند قبل از رسیدن به مالک نهایی دست به دست شوند و چندین بازار قابل توجه در امتداد جاده ابریشم رشد کردند.

تجارت ارز در امتداد جاده ابریشم

جاده ابریشم کشورها و فرهنگ های متعددی را در بر می گیرد، و به دلیل تجارت رله، برخی از بازرگانان در موقعیتی قرار می گیرند که ارزی که هنگام فروش کالا می پذیرند، ارزی نیست که بتوانند از آن برای خرید جدید کالا استفاده کنند. به همین دلیل تجارت ارز (تبادله ارز) ضروری شد. معاملات ارز آسان بود زیرا ارزش بیشتر سکه ها توسط فلزات گرانبها در سکه دیکته می شد. یک سکه طلا با وزن معین در همه جا ارزش یکسانی خواهد داشت و بنابراین یک معامله گر ارز می تواند یک سکه را با سکه های هم وزن دیگر بدون نگرانی در مورد نرخ ارز مبادله کند.

ارزش ثابت ارزها مانع از آن شد که معامله گران ارز در مسیر جاده ابریشم درگیر نوعی سفته بازی شوند که می بینید معامله گران ارز در بازار فارکس انجام می دهند (بازار فارکس = بازار ارز خارجی).

امروزه بازار ارز محلی است که معامله گران با بهره مندی از نوسانات نرخ ارز سعی در کسب درآمد دارند. بازار ارز، یا همان بازار FX، به بازاری با نوسانات زیادی تبدیل شده است. اما این از لحاظ تاریخی یک وضعیت بسیار جدید است. دلار تا سال 1973 با طلا گره خورده بود و تنها پس از شناور شدن دلار و سایر ارزها بود که امکان کسب سود از طریق سفته بازی در بازار ارز فراهم شد.

به جای ارز

گزینه دیگر برای بازرگانان در مسیر جاده ابریشم این بود که به جای سکه از اقلام با ارزشی استفاده کنند که می دانستند اکثر بازرگانان صرف نظر از کشور و فرهنگ به آن علاقه مند هستند، مانند نقره و طلا. گاهی اوقات این هنوز به معنای سکه بود، زیرا یک تاجر احتمالاً پولی را به صورت سکه های طلا و نقره می پذیرفت، حتی اگر از حاکمی که آنها را ضرب کرده اطلاعی نداشت.

همچنین، اقلامی که اغلب در امتداد جاده ابریشم معامله می شدند، می توانستند به خودی خود به نوعی ارز تبدیل شوند، زیرا مردمی که در مسیر جاده ابریشم زندگی می کردند می دانستند که بازار نقدینگی برای آنها وجود دارد. اگر پرداخت خدمات خود را به شکل چوب صندل هندی، ابریشم چینی یا موارد مشابه می پذیرفتید، می دانستید که مبادله آن با سایر کالاهای مورد نیاز برای شما نسبتاً آسان خواهد بود.

سکه هایی که در امتداد جاده ابریشم پیدا شده اند

در حالی که کالاهایی مانند ابریشم و ادویه جات ترشی جات در شرایط عادی به سرعت تجزیه می شوند، سکه های فلزی بسیار بادوام تر هستند و سکه های متعددی از دوران ها و مناطق جغرافیایی مختلف در مکان های مختلف در امتداد مسیرهای جاده ابریشم یافت شده است. این اطلاعات بسیار جالبی در مورد نحوه گردش ارزها در مسیرهای معاملاتی به ما ارائه می دهد.

دو ارز عمده مورد استفاده در مسیر جاده ابریشم عبارتند از: درهم نقره ای امپراتوری ساسانی (پارسی نو) و سولدوس طلای امپراتوری بیزانس (روم شرقی). از آنجایی که آنها از فلزات گرانبها ساخته می شدند، برای تجارت بین المللی ایده آل بودند و تعداد زیادی سکه درهم و سولیدوس تا شرق چین پیدا شده است، به عنوان مثال. در گانسو در شمال کشور، جایی که آنها همراه با بازرگانان و مقامات خارجی تبار دفن شده اند.

مشخص نیست که تا چه حد سکه های خارجی که به چین رسیده است به عنوان ارز در آنجا استفاده شده یا حتی توسط معامله گران ارز به ارز چین مبادله شده است. به نظر می رسد که بسیاری از سکه های طلا و نقره توسط چینی ها به عنوان جواهرات و نه ارز تلقی می شده است. به عنوان مثال، ما می دانیم که برخی از سکه ها به عنوان آویز و برای تزئین لباس استفاده می شد.

ضرب سکه ساسانی

ضرب سکه امپراتوری ساسانی (حدود 224 - 651 بعد از میلاد) شامل سکه های ضرب شده با دست بود که فرمانروای ساسانی را بر روی جلو نشان می داد.

از همان ابتدا، نظام پولی پادشاهی ساسانی تحت سلطه درهم نقره بود، زیرا اردشیر اول - که سلسله ساسانی را بنیان نهاد - این سیستم را از اسلاف اشکانی خود به ارث برد. درم نقره اولیه ساسانی به وزن حدوداً 3. 7 گرم ضرب شد، اما بعداً تغییر کرد.

نمونه های دیگر سکه های اولیه ساسانیان تتراداراچم های بیلون و سکه های برنز بسیار کوچک است که به عنوان تغییر کوچک در امپراتوری مورد استفاده قرار گرفتند. تتراسکم های بیلون در سلوسیا مورد اصابت قرار گرفتند.(بیلون نوعی آلیاژ از یک فلز غیر قیمتی + یک فلز گرانبها است. فلز غیر قیمتی بخش عمده ای از آلیاژ را تشکیل می دهد. مس + نقره یک ترکیب مشترک است.)

سرانجام ، Ardašir من یک سیستم پیچیده را راه اندازی کردم که شامل کسری از DRACHM ، مانند Hemidrachm (Half-Drachm) و Obol (1/6 از Drachm) ، و همچنین دینارهای طلایی با وزن 7. 2-7. 4 گرم و در نتیجه بودنسنگین تر از سکه طلای استاندارد رومی. این سکه های طلای ارزشمند احتمالاً هرگز برای گردش گسترده در نظر گرفته نشده بودند.

سیستم پیچیده Ardašir I در قرن اول سلسله سامانیان زنده نماند و همه چیز به زودی به یک سیستم اساسی تر بازگشت. همچنین ، سکه های طلایی جدید با وزن 4. 2 گرم که به موازات آن ها سنگین تر صادر می شود. با وزن کمتری ، آنها بیشتر شبیه به Solidus رومی 4. 5 گرم بودند.

کنده بندی

تاکنون سکه ها برای 32 حاکم مختلف ساسان پیدا شده است ، و شباهت شدید سکه ها در سراسر امپراتوری نشان می دهد که جالب توجه سکه های ساسان همیشه تحت کنترل یک مقام متمرکز بود. در قسمت اول امپراتوری ، سکه ها بیشتر توسط خود نعناع محلی تولید می شدند ، اما از اواسط قرن 5 میلادی ، تقریباً همیشه به طور مرکزی تولید می شدند و سپس به نعناع های مختلف محلی منتقل می شدند.

سکه های نقره ای ساسان به طور معمول از دیسک های فلزی (FLANS) ساخته می شدند که نازک و گسترده به جای ضخیم بودند. به خصوص در اواخر امپراتوری ، استفاده از چنین دیسک های نازک منجر به "نقطه مرده" روی سکه شد که در آن قسمت هایی از تصویر مرده به دلیل نازک بودن فلان مبهم شد.

جامد

ارز بیزانس ، پس از سقوط رم غربی ، در امپراتوری روم شرقی استفاده و مورد استفاده قرار گرفت ، عمدتا از دو نوع سکه تشکیل شده است:

• طلای جامد
• سکه های برنز

در پایان امپراتوری ، کاهش عمومی بیزانس به این معنی بود که هیچ سکه طلایی Solidus صادر نشده است - فقط سکه های نقره ای به نام Stavraton و برخی از سکه های کوچک مس.

کنده بندی

حاکمان بیزانس چندین نعناع را تأسیس و اداره کردند. نعناع اصلی کلانشهر در قسطنطنیه وجود داشت ، اما همچنین نعناع استانی در برخی از شهرها و شهرهای دیگر - به ویژه در قرن ششم میلادی -. در اواسط قرن 7th ، بیشتر نعناع استانی بسته شده یا به نیروهای متجاوز از دست داده بود ، اما یکی از آنها در سیراکوز در سیسیل باقی ماند تا اینکه این شهر در سال 878 به آگلابی های مسلمان گم شد.

از سال 878 و به بعد ، نعناع در قسطنطنیه تنها منبع سکه طلا و نقره بیزانس تا اواخر قرن یازدهم بود که دوباره نعناع استانی ایجاد شد. برخی از این نعناع های استانی سرانجام تحت کنترل واقعی حاکمان محلی مستقل و نه مقامات متمرکز بیزانس ، به عنوان جهان بیزانس تکه تکه می شوند. نعناع در قسطنطنیه و در Trebizond در حال استفاده بودند تا اینکه شهرها در اواسط دهه 140 توسط ترکهای عثمانی گرفته شدند.

سکه های "تقلید"

در امتداد جاده ابریشم ، سکه هایی که با الهام از سکه های امپریالیستی مشهور (به عنوان مثال از امپراتوری بیزانس ، امپراتوری چین یا امپراتوری ساسانیان) در بسیاری از مناطق روبرو شده اند. تماس با آنها پول تقلبی واقعاً عادلانه نیست ، زیرا آنها از فلزات ارزشمند ساخته شده اند و بنابراین ارزش ذاتی برای بارگذاری دارند نه یک ارزش تضمین شده توسط هر مرجع امپریالیستی.

به عنوان مثال ، ما می دانیم که معامله گران مشهور سوگدیان از هر دو سکه امپریالیستی و سکه های واقعی استفاده می کردند که بسیار شبیه به سکه های ساسانیان و سکه های نقدی چینی است ، و باستان شناسان حتی سکه هایی پیدا کرده اند که شبیه یک هیبرید بین پول ساسانیان و چینی است.

سوگدیان از برجسته ترین بازرگانان جاده ابریشم بودند و زبان سوگدیان حتی به نوعی زبان فرانسه برای ایستگاه های تجارت جاده ابریشم تبدیل شد. سوگدیان اغلب به عنوان مردمان میانه بین معامله گران از فرهنگ های مختلف عمل می کردند ، بنابراین منطقی است که فرض کنیم چنین مردمی میانه با سکه های امپراتوری ها و پادشاهی های مختلف بسیار آشنا بوده و می توانند در شرایطی که همتایان واقعی به معاملات اعتصاب می کنند ، کمک کنندبا سیستم های ارزی یکدیگر ناآشنا بودند.

سوگدیان یک مردم ایرانی بودند که از منطقه استراتژیک ترانسوکیانا در آسیای میانه استقبال می کردند - منطقه ای که امروزه متعلق به ازبکستان و تاجیکستان است. قلب سرزمین های Sogdian معروف شهر Silk Road Samarkand بود. بازرگانان و مترجمان سوگدیان به طور گسترده در طول مسیر ابریشم حرکت کردند و بسیاری از آنها در خارج از ترانسوکسی مستقر شدند - به عنوان مثالدر گانسو که سکه های غیر چینی در قبرها یافت شده است. در تاریخ جدید تانگ ، که در حدود قرن 9 میلادی نوشته شده است ، گفته می شود که "مردان سوگدیانا هر کجا که سود پیدا شود رفته اند".